Edward Scissorhands is a 1990 American Romance, Horror, Gothic and fairy tale hybrid film directed by Tim Burton and starring Johnny Depp. The film shows the story of an artificial man named Edward, an unfinished creation, who has scissors for hands. Edward is taken in by a suburban family and falls in love with their teenage daughter Kim.
Fragonard, Monet, Cézanne, Klimt, Picasso ou encore Matisse. Les plus grands artistes ont célébré le jardin et transformé, grâce à leur talent, cet espace clos en un monde de liberté et d’imagination. Ils ont ainsi donné naissance à certains des chefs-d’œuvre de l’histoire de l’art. Le Grand Palais les réunit dans une exposition hors-norme, qui retrace, de la Renaissance à nos jours, six siècles de création autour du jardin. Peintures, sculptures, photographies, dessins, installations, environnements sonores et olfactifs nous entraînent dans un voyage immersif et poétique. Une promenade « jardiniste » unique qui fait résonner l’appel du printemps.
Exposition organisée par la Réunion des musées nationaux – Grand Palais
Jardins gaat over flora in de schone kunsten en de tuinarchitectuur, van de renaissance tot heden. Als randversiering zijn er bloemvormige parels, rouwkransen, herbariums, fruitvormen in terracotta en houtmonsters. En de wonderlijke verzameling gieters en snoeischaren is allicht een bescheiden eerbetoon aan het ambacht van de tuinman. Gelukkig heeft ook de kunst hem hulde gebracht. Op een paneel van Pieter Brueghel de Jonge zien we hem in volle actie bij zijn lentearbeid in de moestuin. Emile Claus portretteert hem als een brok natuur, en Paul Cézanne in een meditatieve zithouding. In een korte stille film van de gebroeders Lumière revancheert hij zich voor een poets die een deugniet hem gebakken heeft, terwijl cineast Tim Burton hem als Edward Scissorhands gevaarlijk laat uithalen met zijn tuinschaarhanden.
Zonder nadrukkelijk te duiden laat David de Jongh in Vogelparadijs zien hoe Vos met deze verliezen omgaat en hoe ze in zijn werk een plek krijgen. Leitmotiv daarbij vormt Vos’ liefde voor vogels (“alle 8500 soorten” in de woorden van Vos). Het kijken naar en tekenen van vogels geven Vos een uitlaatklep, een veilig gebied, ver weg van zijn persoonlijke beslommeringen. Maar steeds opnieuw, als een boomerang, zeilen zijn gestorven familieleden zijn leven binnen.
Na de wandeling in het bos (zie stukje hiervoor) zat ik te schrijven met de tuindeur open. Het was afgelopen zondag, toen het zulk mooi weer was. Ik dacht nog aan dat bos, en aan al dat plastic, en aan een zeker breekpunt. Een kritiek punt waarop de boel het begeeft en instort. Soms kan ik niet geloven dat het nog niet is gebeurd.
Hier in de achtertuin, tegen het huis aan, bloeit een enorme blauwe regen. Twaalf jaar geleden plantte mijn moeder hem daar. De stam is nu zo breed als twee pakken melk naast elkaar. De paarse trossen (meer paars dan blauw) doen de takken loom naar beneden hangen, zo zwaar zijn ze. En zo talrijk. Alles is paars. De rest van de tuin (een stadstuintje) lijkt er slechts nog te zijn om de blauwe regen te accomoderen.
Ik zat te werken. Een paar trossen hingen vlak voor de open tuindeur. Het gezamenlijk gezoem van de hommels en bijen was zo luid dat ik de pianomuziek van Ten Holt niet meer hoorde. Het gezoem van het leven zelf. De frequentie van het al. Het Ohmmmm van Tibetaanse monniken.
Maar ook de bijen sterven. Hoe lang horen we dat al? Hoe lang worden we er al voor gewaarschuwd? Dat het slecht gaat, en slecht blijft gaan. Dat de bijen geen kans hebben. Iedere keer dat je hoort weer dat weeïge gevoel in je hart. En zo kan het dat ik rouw om de bijen die van mijn blauwe regen drinken. Ik zie ze, ze zijn er nog, maar ze zijn dood. Blijkbaar leef ik in een herinnering. Blijkbaar droom ik.