Meir Shalev, Mijn Wild Tuin
In het dal van Jizreël heeft de bekende Israëlische schrijver Meir Shalev een huisje. De tuin erachter helt naar beneden en biedt een breed en diep uitzicht op de bergen van Karmel. Zijn tuin is ‘wild’; Shalev laat er alleen inheemse soorten groeien en legt geen strakke perken aan. Wel besproeit, snoeit en verpoot hij zijn favorieten. En daar bloeien ze: de anemonen, zeeajuinen, klaprozen, lupines, leeuwenbekken, ranonkels en cyclamen. En daar staan ze: de paternosterboom, de Palestijnse pistache en de ‘zionistische’ eucalyptus.
In vijftig korte mijmeringen weidt amateurtuinier Shalev uit over de planten en dieren in zijn tuin en waar die hem zoal aan doen denken. Het is een fysiek genot om door dit boek te bladeren, met zijn gladde, crèmekleurig papier, en kleurige aquarellen die niet zouden misstaan op het zondagse theeservies. Shalev is op zijn best als hij met tederheid en aandacht zijn plantjes beschrijft. Waarom slaat de ene plant aan en de andere niet? En hoe treur je om het lot van een stervende citroenboom? In die kleine, dierbare wereld is alles de moeite waard.
Shalev kan ook op de zenuwen werken. ‘In tegenstelling tot wat velen denken, maakt een plant geen bloemen om het hart van mensen te verblijden’, is typisch zo’n zinnetje dat hij zichzelf gunt. Seriously, welke mensen denken dat? Dit is de vriendelijke, bijna kokette toon van een breedsprakige opa die zich geliefd weet bij zijn publiek en er eens goed voor gaat zitten. Mijn wilde tuin zou een goed welkomstcadeau zijn voor nieuwe leden van omroep Max.
https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/wie-denkt-dat-boeken-over-tuinieren-en-de-natuur-niet-interessant-zijn-heeft-het-goed-mis~b11704eb/