Engelse tuin: een laan op zijn Engels
"De open ruimte in zijn hof had niet de pretentie de benaming
‘Engelse tuin’ te verdienen waarmee onroerende goederen zo geestdriftig worden
aangeprezen. Maar er was wel de bekoring van de oude kweeperelaar, die als
prieel diende, en verder de twee appelbomen, de kersenbomen, de linde, die er
in de loop der jaren waren geplant.” (19).
“Maar wat het hoge gras betrof kwam hij op het idee een laan
af te bakenen in het verlengde van het loofportaal. Een laan op zijn Engels,
niet meer dan 3 m breed, tussen al die stengels door die bijna manshoog waren.
Hij had dat al eerder gezien bij tuinen in Engeland, in tijdschriften en
fotoboeken. Het effect was iedere keer weer verrassend. De zo ontworpen laan
leek de idee van vrijheid te vermenigvuldigen met die van beschaving. Aan de
weerszijden van een kortgeschoren laan was het hoge gras geen wanorde, Geen
verwaarlozing meer, maar een door nonchalance en luisterrijke bloei gekenmerkte
stijl. Tegelijkertijd niet dat smalle spoor van kort gras blijken dat je greep
op de werkelijkheid had – als je je al liet overvleugelen, dan was dat aan de
kant, voor je plezier, en voor de stijl; maar je gaf daarbij ook blijk van een
axiale strengheid, die het voortaan beteugelde beginsel van plantaardige
woekering zijn volle waarde verleende. (70).
“De idee van een tuin berustte geheel en al op dat evenwicht
tussen het weinige wat je maait, wat je ontwerpt, en al het andere wat jou
beheerst, terwijl je doet alsof je het temt”. (70)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.