‘We moeten onze tuin verzorgen’: dat zinnetje bleef
maar door zijn hoofd spelen, maar meer nog het commentaar dat er in het
leerboek bij werd gegeven: ‘In plaats van ons op te scheppen met de
ontmoedigende indruk van een fatalistisch pessimisme, biedt het slot van Candide ons juist een praktische remedie
tegen het kwaad dat in de wereld heerst’.
Met afkeurenswaardig egocentrisme moest Sébastien wel
toegeven dat hij veel minder op
zoek was naar ‘een remedie tegen een kwaad dat in de wereld heerst’, dan
naar verlichting van een kwaal die in hemzelf heerste. Daardoor kwam het feit
dat hij letterlijk zijn toevlucht tot de tuin nam hem niet alleen voor als een
mogelijke bron van rust, maar ook als een vlucht” (29-30).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.