Slakken en zo,
Het is wel het jaar van de slakken (of buikpotigen: hun bewegende buik fungeert als poten), naaktslakken groot en klein, huisjesslakken groot en klein. Wereldwijd zijn er zo’n 75.000 soorten bekend. Volgens mij hebben we ze hier allemaal gehad. Veel discussies op de kwekerij gaan over deze weekdieren en over hoe ze te bestrijden. Nu we net besloten hebben om geen gif te gebruiken, en onze kippen een goed ander tehuis hebben gevonden, lijkt het alsof we daarvoor moeten boeten. De methode van oprapen, in een emmer gooien en met de vuilnis mee, zout, bier, ultrasoon geluid of in tweeën knippen, met de voet pletten en andere middeleeuwse martelmethoden, is, nu we de kippen er niet meer op af kunnen sturen en geen gif meer gebruiken, met twaalfduizend vierkante meter onbegonnen werk. Zelfs de vrouwenmantels bleken tot op de nerf opgegeten te zijn. Nadere inspectie leerde dat het gelukkig niet de slakken waren, maar gewoon rupsen. Rupsen!!! Ook dat nog. En dan gaan alle slakken zich te buiten aan seksuele uitspattingen en produceren aan de lopende band eitjes. Kikkers doen geweldig mee. Vogels trouwens ook. Herrie overdag, herrie ’s nachts. Leuk wonen op het platteland.
Het worden jaren van kruipend, zuigend, bijtend en verslijmend gedierte. Het slijk der aarde rukt op.
Wat verlangen wij weer naar een strenge winter met meer dan dertig graden vorst. We zullen ze.
Hopelijk is de hele tuin nog niet opgegeten als straks de Tuin&KunstTiendaagse begint. Nu is de tuin nog prachtig en liefst ook de hele tiendaagse periode. Daarna zien we verder.
Gelukkig hebben planten een weerstandsvermogen waar je u tegen zegt.
Dus het komt wel weer goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.