Alois, een Vlaamse hovenier, neemt in 1914 afscheid van zijn geliefde Clothilde om te gaan vechten tegen de vijand. Joris Vermassen schreef en tekende dit liefdesverhaal, geïnspireerd door het dagboek van zijn grootvader. Een verstilde geschiedenis in een wondermooi stukje Frankrijk, over fysiek en mentaal gehavende mensen, over eenzaamheid en vriendschap, en over de helende kracht van natuur en kunst.
🎭 Carnival is coming up! And what better way to get into the spirit than with ‘Carnival’ by the somewhat forgotten but brilliant Flemish modern master Jules De Bruycker (1870-1945)? 🎨
One of Belgium’s most pioneering graphic artists of the early 20th century, De Bruycker was a draughtsman with an impressive body of work, including prints, drawings, watercolours, and gouaches, capturing human nature. ✏️🖋️
Following in the Flemish tradition of Bruegel and Ensor, he was also a master of mockery—chronicling daily life with sharp wit, from bustling markets to wild celebrations. 🎉🎠
Just look at this piece! The swirling chaos, the energy of the crowd… You can almost hear the music and laughter. 🎶🥳✨ De Bruycker had a unique ability to capture people’s essence—sometimes humorous, sometimes merciless, but always strikingly vivid.
✨ Good news! From 22nd March, the Fine Arts Museum of Ghent is shining a spotlight on this Ghent-born artist, showcasing 150 of his most striking works on paper and exploring his career as a draughtsman.
So, if you’re in the mood for more revelry, step into De Bruycker’s dazzling, expressive, and phantasmagorical world at @mskgent. Time to celebrate carnival and art—Ghentian style! ✨ Link in bio!
Op de ruige en winderige kliffen van het Schotse eiland Hirta staat de lokale gemeenschap voor een moeilijke keuze. Het dagelijks leven is er onhoudbaar geworden en de jongere generaties zijn het vechten tegen de toekomst moe. Laten ze het eilandbestaan en hun oude gebruiken achter, of verzetten ze zich tegen de onvermoeibare krachten van de natuur en de oprukkende vloed van de moderniteit? Drie jongeren op het eiland proberen zich te verhouden tot deze symbolische spanningen terwijl ze dromen van een beter leven.
Deze visueel verbluffende debuutfilm van grootmeester Michael Powell (vooral bekend van zijn samenwerking met Emeric Pressburger) is gebaseerd op het verhaal van de evacuatie van de afgelegen St. Kilda-eilanden aan de Britse kust. In een tijd waarin de meeste films in een studio werden opgenomen, onderscheidt Powell zich door een doorgedreven documentaire-aanpak die de harde maar ontzagwekkende omgeving een hoofdrol toebedeelt. Powells poëtische regie mengt grimmig realisme met lyrische schoonheid tot een aangrijpende meditatie over traditie, overleven en de offers die worden gebracht in naam van de vooruitgang.
de tuinmeubelen tevoorschijn gehaald en in de zon gaan zitten kijken naar de mieren die een autostrada aanleggen op ons terras
Later, binnen, het strijklicht over de anemonen rose en paars gloeiend in de lenteavond ik dacht: God is een natuurkundige formule die het licht over de bloemen breken laat
Nog later gedachten over liefde hoe men ook met een ander had kunnen zijn met geregelde bewassing en een kopje koffie
Maar deze gedachten als defaitistisch verworpen en samen met Judy gekeken naar Venus die in conjunctie stond met de maan
Binnenkort te zien in Axel (Zeeland): Vers uit de tuin – een tentoonstelling over Petrus Hondius’ dichterlijke wegwijzer door het zeventiende-eeuwse landschap. Caroline Baetens en Kornee van der Haven van onze afdeling maakten deze tentoonstelling i.s.m. Piet de Blaeij van museum Het Warenhuis
Bij verse oogst uit de tuin denk je waarschijnlijk in de eerste plaats aan wortels of komkommer. In de zeventiende eeuw oogstten tuinbezitters niet alleen groenten, maar ook dichterlijke verzen uit de Zeeuws-Vlaamse grond! Die gedichten geven een inkijkje in hoe het rijke tuinleven in de zeventiende eeuw werd ervaren. Een van de eersten die over dat leven in de tuin dichtte, was predikant Petrus Hondius. In 1621 bezingt hij in zijn dichtwerk, Dapes Inemptae, of De Moufe-schans, alles wat er te beleven valt in zijn tuin bij Terneuzen (de Moffenschans): van maaltijden met groenten van eigen bodem, tot de kweek van zeldzame bloemen en uitstapjes door de omliggende velden.
Van 12 april tot 29 juni 2024 kun je in Museum Het Warenhuis te Axel via Hondius’ wandelpaden zelf het zeventiende-eeuwse tuinleven verkennen in de expositie. Je bewandelt de gangen van de tuin via het dichtwerk en krijgt zo een uniek beeld van het tuinleven in de zeventiende eeuw. De tuin komt tot leven als een plek van gezellige samenkomsten, van plantwetenschap, van experiment met natuur en landschap, maar ook als een plaats waar je je kunt uitleven in het tuinieren. Wie weet herken je je eigen ervaringen wel in Hondius’ verzen of leiden zijn wandelpaden je tot nieuwe inzichten over de hedendaagse tuin!
Veel idealen uit Hondius’ poëzie zijn herkenbaar voor een hedendaagse lezer. Net zoals stedelingen vandaag aan de drukte trachten te ontsnappen in een tuin of park, zochten diegenen die daar de mogelijkheid toe hadden ook in de zeventiende eeuw de rust van het platteland op. De Terneuzense predikant geeft dan ook uitdrukking aan die herkenbare drang naar ontsnapping in een groen decor. Ook hedendaagse idealen van zelfvoorzienendheid of lokaal shoppen lijken al vroeg in die literatuur vorm te krijgen, want ook Hondius streeft naar ‘Ongekochte spijs’ of groenten van eigen bodem. Zijn verhaal schetst niet alleen een uniek beeld van het rijke tuinleven in de zeventiende eeuw, maar biedt dus ook een leidraad voor reflectie op onze bedrijvigheid in de tuin vandaag.
Als je het museum uit stapt, kun je de wandeling verderzetten en met een nieuwe blik het landschap rondom verkennen. Op een boogscheut van het museum vind je een laatnegentiende-eeuws landhuis dat nog steeds de naam ‘Moffenschans’ draagt, naar Hondius’ tuin die zich daar eeuwen eerder bevond. Te voet, te paard of te vloot bereist Hondius vandaaruit de polders, schorren, duinen en rivieren rondom zijn tuin. Hij treedt buiten de omheining en legt een breder beeld van het Zeeuws-Vlaamse landschap vast in woord. In de expositie leer je dus iets nieuws over de zeventiende-eeuwse beleving van de directe omgeving van de tuin en het hedendaagse museum.
Ontdek wat het Zeeuws-Vlaamse tuinleven in de zeventiende eeuw zo uniek en toch zo universeel maakt, van 12 april tot 29 juni 2024 in Museum Het Warenhuis (Markt 2, 4571 BG Axel).
Dit project is een samenwerking tussen Museum Het Warenhuis en de Vakgroep letterkunde aan de Universiteit Gent. De expositie kwam tot stand met de steun van de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte van de Universiteit Gent, het Maatschappelijk Valorisatiefonds van de Universiteit Gent, het Fonds Wetenschappelijk Onderzoek – Vlaanderen en het Scheldemondfonds.
Simon Demeulemeester, adjunct-hoofdredacteur Knack (2022-23)
Beste lezer,
‘En, dit jaar weer vollen bak Maai Mei Niet?’ Op de speelplaats van mijn kinderen tref ik Xavier, vader van twee van hun schoolgenootjes. Aanvankelijk met tegenzin – ‘het was een idee van mijn vrouw’ – had hij op 1 mei 2021 de actieradius van zijn robotmaaier ingeperkt. Het werd tot zijn verrassing ‘een openbaring’. Tussen het lange gras scheerden tientallen libellen, en hij zag zijn tuin plots helemaal anders: daar kon een houthoop, en wat verder pasten wel enkele bessenstruikjes. ‘Wij hebben de vrijheid teruggewonnen door dat strakke ideaal los te laten.’ Het stukje wildere tuin dat ze sindsdien hebben, noemt Xavier een verrijking voor het gezin. De robotmaaier heeft hij niet afgedankt, maar permanent een kleiner stuk van de tuin gegeven. Mocht Knack niet alleen de Mens van het jaar verkiezen, maar ook de Maai Mei Niet-bekeerling van het jaar, dan stond Xavier te blinken op onze cover.
Op 8 juni, bij het bekendmaken van de resultaten van de tweede editie, stond op die cover: ‘Hoe uw tuin ons land verandert.’ Een beetje snoeverig? Misschien. Alle resultaten waren dan ook beter dan het jaar voordien. Zo dikte de Nationale Nectarscore flink aan: in 2021 voorzagen alle deelnemende tuinen in nectarsuiker voor 14 miljoen bijen. Dit jaar waren dat er 17 miljoen. Er waren 50 procent meer deelnemers, er werd in meer tuinen geteld en 105 Vlaamse steden en gemeenten (een op de drie) deden mee.
Eén cijfer zakte en zelfs dat was goed nieuws. Er werd in totaal 115 hectare gazon niet gemaaid: 22 procent minder dan vorig jaar. Dit is goed nieuws, want het wijst op een duurzame omslag. Wie vorig jaar in mei een volledig gazon liet groeien, botste in juni op een onbeheersbare grasmat. Het hele jaar door een kleiner stuk gras niet maaien of de hele tuin het hele jaar door gefaseerd maaien is duurzamer.
