In 2012 koopt Gerbrand Bakker in de Duitse Eifel, Schwarzbach, een oude woning, misschien om te vluchten voor een plotselinge afkeer van het schrijven. Hij begint bomen te kappen op het omvangrijke stuk grond dat erbij hoort en vertimmert zijn huisje dat het een lieve lust is. Al gauw verzekert hij zich van gezelschap dat zou moeten luisteren naar de naam Jasper. Maar het betreft hier een enigszins gedragsgestoorde, nauwelijks te disciplineren hond die lange tijd een blok aan zijn been zal zijn.Vanaf december 2014 maakt Bakker korte metten met zijn schrijfcrisis door een jaar lang een dagboek bij te houden, waarin hij over zijn dagelijks leven in de Eifel vertelt en terloops diep in zijn eigen, nu eens deprimerende dan weer uitbundige verleden duikt. En zo komen we uit bij reizen en prijzen, ouders en grootouders, de literaire wereld en het hovenierswezen, zijn schaatscarrière en studentenleven, zijn schrijverschap en nog duizend andere dingen van muizenissen tot kapitale kwesties.
“Gisteren begon ik met het aanleggen van terras en dat viel
niet mee (…).
Niet te snel, het moet allemaal niet te snel af zijn, er
moet altijd iets blijven liggen. Net als bij het schrijven van roman, ergens:
nooit iets afronden na een ochtend schrijven; altijd een rafelig randje houden
zodat er de volgende dag iets is om bij aan te haken. Jarenlang is me op lezingen
gevraagd of ik de overeenkomst tussen hovenier en schrijven kon aangeven. Veel verder
dan ‘lekker in je eigen teksten bieden, snoeien en zagen’ kwam ik nooit. Maar
deze die ik nu net opschreef kan ik vertalen van het antwoord toevoegen. Je
kunt je afvragen of mij die vraag opgesteld zou worden als ik tegelzetter of
eigenaar van lingeriewinkel was geweest. Blijkbaar heeft voor veel mensen
tuinieren een grote metaforische betekenis.” (215)
