Hesse: In de tuin

Herman Hesse, In de Tuin

Een groot deel van zijn leven bezat Herman Hesse een eigen tuin, waarin hij schilderde en mediteerde. Tussen de bloemen, struiken en bomen deed hij inspiratie op voor zijn boeken. In de tuin is een verzameling beschouwingen en gedichten over de vreugde die aan een tuin te beleven is en over de rust die uitgaat van het leven in harmonie met de natuur. Het is daarmee een van Hesses meest inspirerende boeken.

Recensie(s)

Hesse (1877-1962) bezat een grote liefde voor zijn tuin waar hij gevoelig, dromerig en soms weemoedig over schrijft. Zijn planten en bomen zijn 'zijn vrienden', die hij vaak karaktereigenschappen toeschrijft (stil, dapper, dromerig). In deze bundel beschouwingen en gedichten uit diverse perioden van zijn leven noemt hij het onderhouden van een tuin 'scheppingsvreugde'. Hij vertelt van zijn perzikboom die 'een natuurlijke dood stierf en niet door vliegtuigbommen versplinterd werd of van zijn vaderland beroofd'. Er zijn veel gedichten over bloemen, waarvan er acht gewijd zijn aan uitsluitend de geur (ze zijn overigens niet metrisch vertaald). Ook uit 22 brieffragmenten blijkt hoe belangrijk zijn tuin voor hem was, zeker toen zijn gezondheid minder werd. Het boek bevat veel zwartwitfoto's van Hesse in zijn tuin en door hem gemaakte aquarellen. Een daarvan staat ook op de kaft. Hesses kenmerkende manier van schrijven is goed vertaald. Toch is de vraag wie dit boek zal lezen: de ware Hesseliefhebber zal het zo mogelijk in het Duits lezen en de tuinliefhebber heeft wellicht geen boodschap aan alle foto's en het uitvoerige nawoord over Hesses leven en werken. Kleine druk.
(Biblion recensie, E. Rombout-de Jager)