Salter: Lichtjaren & gras

 James Salter, Lichtjaren:

‘Weet je wat er gebeurd is?’ zei Nedra. ‘Er is ingebroken bij ons.’
‘Oh, God,’ zei Eve. ‘Wanneer?’
‘We zijn vanochtend gebeld. Ze hebben de platenspeler meegenomen, de televisie, ze hebben elke deur geforceerd.’
‘Je moet er wel ziek van zijn.’
‘Ik wil in Europa wonen,’ zei Nedra.
‘Europa?’ riep Arnaud uit. ‘Daar zijn ze nog erger.’
‘Echt waar?’
‘Daar is het stelen uitgevonden,’ zei hij.
‘En Engeland?’
‘Engeland? Het ergst van allemaal. Weet je, ik doe daar weleens zaken, ik heb Engelse vrienden. In hun appartementen wordt aan één stuk door ingebroken. Dan komt de politie, die kijkt rond, ze stuiven met poeder om te zien of er vingerafdrukken zijn. Zo, zeggen ze, we weten wie het zijn. Prachtig, wie dan? Dezelfden als de vorige keer, zeggen ze.’
‘O, maar wat je op foto’s ziet van Engeland is zo mooi.’
‘Ze hebben goed gras,’ gaf hij toe.
Eve was dronken. ‘Wat voor gras?’ zei ze.
‘Engels gras.’