Hertmans, De parken van Brussel.
http://www.stefanhertmans.be/proza.php
Parken en tuinen lijken de schuldaflossing te zijn voor de verloren
arcadische grond waarop steden werden gebouwd. Hun bedekkend karakter
wordt daar weer teniet gedaan, zodat het park kan worden ervaren als het
wegtrekken van de stenen sluier, die ons de aantrekkingskracht van de
aarde met asfalt en gebouwen had ontnomen. Omdat het park omsloten is
door steen van straten en pleinen, en zich daar weer aarde en groen
toont, heeft het altijd een licht erotiserende toets; het succes die
bankjes onder lage kruinen bij minnaars hebben, is een logisch gevolg
van deze ontsluiering van aarde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.