De tomaat.
Aflevering 1.
Een van de omstreden genoegens van de gevorderde
leeftijd is de neiging om half
ingedommeld, nagenietend terug te blikken op de grote momenten die men voor geen
geld had willen missen. Opvallend bij dit lome gemijmer is dat de herinnering
aan veel voorbije vervoering door het verstrijken van de tijd zijn glans
verliest, zoals ook de terugblik op veel doorstane ellende veel van zijn
verschrikking verliest. En dat, omziend in verwondering, vaak geheel onverwacht,
de contouren zichtbaar worden van een lang veronachtzaamde bijzaak, die traag maar gestadig een hoofdzaak is geworden.
Vele jaren zijn voorbij gegaan. Met tegenzin ben achter gekomen dat wellicht niets mijn leven meer heeft
gekleurd dan de tomaat. Dat zegt veel over mijn leven. De pomo d’ oro, de gouden appel. Bereikbaar voor elke
beurs in de supermarkt. Het rode geluk in een klein hoekje. De verlossing waar
ik nooit heb naar verlangd. De onverklaarbare
dissonant in het verheven gezelschap van Brahms, Beethoven en Brückner.
Aan de kleur kan het niet liggen.
Rood ligt me niet. Rood vlees komt niet op mijn
bord. Rode appels ook niet. Rode kool wel, omdat ze paars is. Rode damesjassen- en tassen doen me verschrikt terugdeinzen. Rode auto’s ook. En het toenemend aantal
rode herenpantalons verontrust me meer
dan de toestand in Oekraïne.
Maar van dieprode tomaten krijg ik nooit genoeg.
Rauw uit de vuist, gevuld, geplet, gemengd gemalen gekookt of gestoofd, het
maakt niet uit, ik krijg er werkelijk nooit genoeg van. Niets blijft duren en alles gaat
voorbij, behalve mijn intens verlangen naar tomaten. Iets in de tomaat beroert meer dan
wat ook mijn gevoelige snaar.
Vorig jaar ondernam ik een – jammerlijk
mislukte – eerste poging om mijn eigen tomaat te kweken. Dit jaar volgt een tweede
poging. Daarover meer in Aflevering 2.
Beste Luc, dank voor je prachtige poëtische terugblik en ode aan de tomaat.
BeantwoordenVerwijderenVorig jaar is het mij gelukt wat kleine gedrochten te kweken die meer groen bleven dan rood werden. Toch waren ze smakelijk, al was het alleen al omdat het eigen teelt was.
Nu ben ik weer begonnen met zaadjes die ik kreeg van de VPRO i.h.k. Van Maartens Moestuin. In een klein zelfgemaakt maar prachtig kastje komen de eerste piepkleine blaadjes op of liever gezegd, kwamen. Gisteren ontdekte ik dat er alleen nog steeltjes stonden, nog een enkele die het overleefde. De moed zakt me in de schoenen, ik weet dat tomaten kweken niet gemakkelijk is. Uit zaad dan. Je kunt beter kleine plantjes kopen. Ik ben benieuwd naar jouw 2e deel van de tomaat en ook wat er met mijn gedrochtjes gaat gebeuren.
Dankjewel voor je reactie beste Affie. Hoe meer ik me verdiep in de tomaat, hoe meer het me opvalt dat ik zelf een ben. Tomaten worden ziek van teveel water, ze gaan ervan schimmelen - dat is bij mij ook het geval - , ze gedijen niet onbeschut in open lucht maar voelen zich prima in een helderverlichte warme kas - ook daarin herken ik mij - , en ze zijn erg giftig zolang ze het groene stadium niet ontgroeid zijn. Ook dat was bij mij helaas in mijn jonge jaren het geval. Kijk dus uit met groene tomaten.
VerwijderenWe zijn precies op dezelfde manier bezig: mijn tomatenzaadjes zijn ook pas onlangs ontkiemd, meer dan onooglijke groene sprietjes zijn het niet. Ik zit dagelijks minuten lang ongeduldig maar vol verwachting ze te staren in mijn met een glasplaat afgedekte kas. De zaadjes kreeg ik gratis bij een blik ELVEA- tomaten, ze hebben dus niet de voorname achtergrond van jou VPRO-zaadjes. Ik hoop dat het niets uitmaakt voor kansen in hun verdere leven.