Metamorfoze

Ik ben fataal een man,

in ’t diepst van mijn gedachten.

Heel af en toe,

als ’t niemand ziet,

bij ’t krieken van de dag  

vervelt mijn ziel,

en word ik plots

een donkerrode trostomaat,

bevallig glad en kogelrond.

Een roodhuid met een steeltje.

Maar niet voor lang,

een dagje maar,

totdat de zon weer ondergaat

en d’ avondkoelte valt.

Dan keert het tij,

en groeit  

mijn lijf terug aaneen,

gehavend, hoekig, kantig.

Vreselijk,

en toch weer niet. Want

trostomaat of sleetse vent,

‘t een is ‘t een,

en ‘t ander is ’t ander.

.