Pessoa

Over Pessoa:

In veel gedichten is bovengenoemde stoïcijnse levenshouding impliciet het onderwerp, getuige het gedicht ‘De rozen uit de tuinen van Adonis’ (Pessoa 1995, p. 131). Daarin verklaart de dichter de rozen uit Adonis' tuin lief te hebben, omdat ze zo vluchtig zijn, omdat ze ‘op de dag dat zij geboren / Worden, op die dag ook sterven.’ De dichter spoort zijn toehoorder, Lydia (en daarmee dus ook zijn lezers), aan om het voorbeeld van de rozen over te nemen: ‘Maken wij zo ons leven tot een dag / Onwetend, Lydia, uit vrije wil’. Uit het gedicht spreekt vooral het besef dat het menselijk bestaan een zeer vluchtige aangelegenheid is en dat de mens zich daar alleen maar bij neer kan leggen. Verzet heeft geen zin: ‘De nacht is voor en na / De spanne die wij duren’.


Milla van der Have, Het ik zijn anderen. De poëtische identiteitscrisis van Fernando Pessoa. DBNL.